Nieuwsbrief 15 Eeuwig lente

Vrijdag 15 juli 2011

Wat een leuke plaats is dit! Vrolijk geschilderde huizen langs de kade en het eigenlijke dorp boven op de heuvel met mooi uitzicht. We voelen ons weer helemaal de toerist en in de bewoonde wereld. Alleen de telefoon van Bart heeft ontvangst en dat is al heel wat na afgelopen week. Bij de distillery slaan de we tour maar over. Dat weten we nou wel. De proeverij en de shop trekken wel onze aandacht en al rap zijn we een Tobermory 10 en een Ledaig 10 rijker. Inmiddels stroomt het van de regen. In An Tobar is vanavond een optreden van een Amerikaanse folk stel en op een of andere manier lokt ons dat. Het blijkt ook erg leuk. Een soort Parktheater, maar dan in het klein met een zaal die vol zit bij 30 personen en dat ook zit. We nemen zelfs een CD mee! Terug aan boord blijkt de barometer al 4 uur achtereen met 1 hPa/hr te dalen.

Tobermory is a lovely little place. We don't take the trouble of visiting the distillery but head directly for the shop and buy ourselves some fine whiskies. In the evening we go to the local arts center and enjoy a performance of Dana and Susan Robinson, two American folk singers.


Zaterdag 16 juli 2011

De harde wind is niet gekomen. Tegen elven klaart het op. Dat betekent niet dat het droog is, maar het is overgegaan in een lichte drizzle. De Helle 3 gaat terug naar Oban. We spreken af van de week met elkaar af te spreken (ja dat zinnetje loopt niet helemaal lekker). We gaan wandelen over een coast path en op een naburig landgoed. Heerlijk om buiten te zijn. Het is nog wel miezerig, maar goed te doen en aan het eind van de middag wordt het zowaar wat lichter. We eten vanavond buiten. Wel met een dikke trui aan, maar we genieten. De op basis van de barometer verwachte wind voelen we niet. Maar zou dat misschien door deze beschutte baai komen? Van andere boten die van bestemmingen noord en zuid komen, horen we dat er fikse wind heeft gestaan.

We expected strong winds today, but in Tobermory the weathers is really calm. Our friends on the Helle3 leave for Oban today. We stay for another day and go hiking on a coastal path

.Zondag 17 juli 2011
Wat een lamlendige dag. Elke keer als je denkt, dat het gaat opklaren, start een nieuwe bui en elke keer als je denkt dat de wind luwt, trekt deze aan. Er staat een lichte deining in de haven. Ook nu merken we niet veel van de voorspelde harde wind. De MetOffice, Met Eireann, navtex en internet houden stug vol, dat we NW 5-7 hebben met kans op 8 Bft. Kennelijk liggen we hier goed. Ik ga daarom comfort food koken vandaag. In elk geval “Pear and Blackberry Crumble” en pannenkoeken. Ach ja, deze week zouden we toch vakantie houden!


Voor ons gevoel is het nog steeds lente. We zijn natuurlijk in mei langs de zuidkust gevaren en in juni ploegden we noordwaarts. Al sinds de Ierse zee zie ik overal de brem op het punt van bloeien staan. Hier nog steeds. Daarnaast is het ongelooflijk lang licht. En omdat het niet bovenmatig heet is, denken wij allebei nog steeds dat het lente is. Wat de zomer wel verraadt, zijn de zeekoeten die nu met z’n drieën rondzwemmen. De chicks worden opgeleid in het vissen.
Hopelijk voelen we nog de zomer aan de oostkust, als we de boeg weer zuidwaarts wenden.

The weather is really lousy today. The moment one thinks the sky could be clearing, it starts raining again. There is even some swell in the harbour (nothing major, though). Siets makes us comfort food by baking pancakes. 


Maandag 18 juli 2011
Vanmorgen ziet het er weer lekker uit. We moeten nog wat tijd rekken voor vertrek. We gaan namelijk naar een loch waar we met de eb naar toe moeten zeilen om er met de nieuwe vloed door de smalle ingang naar binnen te varen. Dus heel luxe na de koffie vertrekken we. De Sound of Mull is een fantastisch vaarwater. Breed genoeg voor wie moet kruisen en omringd door mooie bergruggen. Op de kentering lopen we Loch Aline binnen waar we tot onze verbazing een spiksplinternieuw pontoon zien liggen. Het blijkt gisteren in gebruik genomen te zijn en geeft toegang tot het dorp. Vol enthousiasme pakken we de fiets. Nu we zo makkelijk aan land kunnen willen we langs het loch naar een estate aan het einde fietsen. Volgens de kersverse havenmeester loopt de oude weg naar het dorp er mooi naar toe. Al na 100 meter trappen en glijden we moeizaam balancerend door de blubber richtend van de ene plek met grip onder de wielen naar de volgende. De weg is duidelijk niet meer in gebruik en veel te nat na afgelopen dagen. Zodra er een droger stukje is, keren we om richting het dorp. Gelukkig gered zonder in de modder te vallen. Daar fietsen we door de prizegiving van de lokale familie-triathlon (sorry!) en komen na een rondje dorp bij een hotel met uitzicht over de Sound of Mull en de ingang van het loch terecht. De stroom loopt inmiddels hard naar binnen, boten die nu aankomen met een lekker vaartje meesleurend. De gevangen makreel moet terug aan boord nog even wachten; er staat te veel wind om te bbq-en. Maar de broodjes hamburger smaken heerlijk.

The weather has improved enough to leave for Loch Aline today. Entering the loch, we notice that there is a new pontoon. It turns out it opened yesterday, and we are the nineth boat to arrive. The harbourmaster suggests we should take the old road to the nearby estate, but that turns out to be a mistake. The road is full of puddles. After 200 yards we turn round and barely escape with our feet dry. Neither will we go bbq as there is a wee bit too much wind. The hamburgers taste good all the same.

Dinsdag 19 juli 2011

Ons vertrek is als in een wolk. Niet roze of zo, maar zo een waar je heel nat van wordt, zonder dat je het regen of mist kunt noemen. Met stroom mee en wind in de rug is dat niet erg. Pak aan en rustig zeilen. Als we bij de afslag naar de Lynn of Morvern zijn, wordt het al wat lichter en slaan we af naar het NW. Daar is het bizar varen. We hebben wind variërend van 0 tot 7 Bft. Die valt dan ineens weg naar bladstil om binnen de minuut weer aan te trekken tot 6 Bft. En dat alles bij halve wind en vlak water. We lopen als de rook (op de momenten dat het waait dan): 6 kts over de grond en bijna 9 door het water. Dat is snel voor deze boot, zeker met alleen maar een klein puntje genua. Ondertussen wordt het weer mooier, het loch smaller en de bergen hoger. Genieten! Als we zover het loch in zijn, dat er helemaal geen wind over is, zwemmen 2 tuimelaars een mooi rondje om de boot. We zien ze bijna elke dag en steeds is het weer leuk om ze te zien. Eenmaal bij Ballachulish kunnen we het piepkleine baaitje met het pontoon niet zien. Gelukkig had ik hen vanmorgen gebeld om te vragen of ze plaats hadden en net nog even dat we eraan komen. De eigenaar komt ons met de snelle RIB tegemoet en vaart ons voor. We snakken naar een douche! Na een paar dagen met een washandje en koud water wassen kun je daar echt naar uitkijken. Hier hebben ze zelfs een zwembad en sauna waar we ons de hele avond in verkwikken en laven.

I guess today's weather is typically Scottish. It's neither rain nor fog, but we get wet just the same. Sailing into Loch Linnhe the wind increases to a force 7. We reduced sail in time, and with the genua fully reefed we still make 8 knots through the water (which is warp speed for Folie!). Luckily the water is very calm so Folie sails like a dream. Within minutes the wind drops to nil, to come back as a 6 Bft wind again. In the end it fades away and we motor into Loch Leven. Here they have a swimming pool and a sauna. What a nice surprise!

Woensdag 20 juli 2011
De ingewanden van de makreel hebben wel 30 krabben de lobsterpot ingelokt. Twee daarvan zijn van de eetbare soort, maar nog net 1-2 cm te klein. Ze gaan dus terug, maar het experiment met het trommeltje met aas is geslaagd. Dat lokt meer dieren, dan los aas. Als dat op is, komt er niets meer bij. Nu alleen nog een iets groter krabbetje and we’re in business.


Jan en Carin pikken ons op met de auto. We maken een rondje over de Road to the Isles naar Mallaig. Onderweg kijken we naar een monument over de Jacobieten en missen het Glenfinnan treinviaduct, dat bekend is van de Harry Potter films. En dat terwijl we eigenljik dat viaduct willen zien. Jammer hoor.

Bij Mallaig hebben we uitzicht op de eilanden Muck, Eigg en Rum en steken met de ferry over naar Skye. Onderweg gebruikt de RAF de ferry als virtueel target. Een Tornado duikt in een schijnaanval naar het veer en buldert over ons heen. In een steile klim draait de bommenwerper een ruime bocht en duikt weer in volle vaart op ons af . Jan en ik kijken gebiologeerd naar het spektakel en zien de lucht boven de vleugels even condenseren, voordat de kist optrekt en van ons wegvliegt. Ook in de UK moet defensie flink bezuinigen, maar hier werd toch een kleine airshow gegeven. Hurrah!

In Armadale of Skye weet Carin een leuk winkeltje en kom ik met een dik vest met bijpassende mofjes in de kleur “fruit salad” naar buiten. Terwijl Siets het vest koopt, zit ik met een cappuccino op een terrasje het betoverende uitzicht te bewonderen. Fabulastic! Via de mooie Glen Shiel komen we terug bij het Caledonisch Kanaal en na wat navragen weten we de Clachaig Inn in Glencoe te vinden. De dag is zoveel mooier geworden, dan we vanmorgen durfden hopen en die beëindigen we met diner in deze wandelomgeving. Carin en Jan, dank jullie wel dat jullie ons een dag rondgereden hebben; helemaal geslaagd en erg gezellig!


Vandaag kwam proviandering ter sprake. Daar heb ik al eerder vragen over gehad en inmiddels vat het idee post om er een aparte pagina in het blog aan te besteden. Ik stel me voor, dat er allemaal gerechten van houdbare producten op komen die je met 2 pitten, eventueel een (geïmproviseerde) oven en een bbq of Cobb kunt bereiden. Dus ook handig voor de kampeerders onder de lezers. De menulijst heb ik al, dat is per slot wat wij deze 4 maanden zo’n beetje eten.
Vorderingen worden vermeld in dit blog.



Huiskamervraag: Om in Loch Leven bij Ballachulish te komen, moeten we onder een brug door. Wat is de minimale hoogte (bij hoog water) onder deze brug?

Jan and Carin take us on a sightseeing tour to Skye with their car. We have a splendid day with stunning scenery and nice company. Jan and Carin, thanks so much for showing us this wonderful part of Scotland!

Nieuwsbrief 14 Kustzeilers aller landen, verenigt u!

Maandag 11 juli 2011

Een dag waarop we lekker brutselen (om met Merel te spreken). Beetje blog bijwerken, beetje in het zonnetje in de kuip lezen, beetje … … …oh kolere, het is al tien voor vijf, we moeten nog boodschappen doen, dus met het veer mee dat over tien minuten gaat, en we moeten ook nog de marina betalen, paniek, paniek, paniek! Het pontje halen we nog net, de boodschappen ook, en om half zeven vinden we nog een mannetje van de marina dat de eindrekening wil opmaken. Aan zijn gemompel en gemopper te horen is het niet zijn favoriete bezigheid en aan het eindbedrag is te merken dat hij er niet erg goed in is.

It's a fine day today. We're kind of busy doing nothing, soaking up the sun in the cockpit. In the end we have to hurry to get our groceries and pay the marina.

Dinsdag 12 juli 2011

Vandaag weer eens vroeg op om het tij mee te pakken. We hebben, afgaand op de weersvoorspelling, besloten het eiland Mull met de klok mee te ronden. Vandaag gaan we naar het zuidwestelijke deel van het eiland. Onze oorspronkelijke eindbestemming, Tinker’s Hole, wordt onze lunchstop.

Als we bij het waypoint aankomen om de laatste 500 meter af te leggen, twijfelen we. We kijken nl tegen een granieten muur aan. Coordinaten goed ingevoerd? Siets controleert snel haar werk, en daarna doe ik dat ook nog een keer. Ja, goed ingevoerd. Met de motor langzaam in vooruit kruipen we naar de kant toe, een paar rotsblokken net onder het wateroppervlak ontwijkend. Met nog zo’n honderd meter te gaan varen we de ingang open en glijden we een luwte tussen de rotsen binnen. Filmpje! Er ligt al een motorboot voor anker. Met een oog op de dieptemeter draaien we achter hem op en laten het anker vallen. Wooowww!!!! Wat een uitzicht!

Na de lunch verlaten we dit idyllische plekje en varen langs het eilandje Iona met zijn abdij naar onze eindbestemming, de baai bij het dorpje Bunessan. De moorings die er liggen zijn voor de vissers, dus gebruiken we hier ons eigen anker. Het is prachtig weer, dus hoog tijd voor de bbq. Ik probeer het diner aan te vullen met verse vis, maar vang alleen onze eigen ankerlijn! Ahum. We sluiten de avond af om half twaalf met een glaasje whisky in de kuip bij een prachtige zonsondergang.

We are early birds today 'cause we want to catch the tide for a clockwise circumnavigation of the isle of Mull. We have planned a lunchstop at Tinker's hole. Getting close we can't seem to find the entrance. A bit hesitant we go forward and are rewarded with a splendid bolt hole to eat our lunch sandwiches. Video!

After lunch we sail for Bunessan. We anchor off the pier and fire up the barbie. A spectacular sunset ends a perfect summer day.

Woensdag 13 juli 2011

Mijn nichtje Jasmijn is vandaag jarig. Met het ene miezerige streepje bereik op mijn telefoon dat ik heb, bel ik haar om haar te feliciteren. Daarna gaan we naar het eiland Coll, maar niet voordat we de fuik ophalen. Weer alleen maar te kleine krabben gevangen. Jammer hoor. Via het eiland Staffa zeilen en motoren we naar de belangrijkste plaatsje op het eiland, Arinagour. Als we naar de mooring varen, geeft de dieptemeter wat verontrustend lage waarden aan. Daarom peil ik met het handlood in de bijboot de bodem om Folie. Je wilt toch weten hoe diep het water is waarin je ligt. Da's belangrijk.

Na twintig minuten heb ik nog geen plek gevonden die dieper is dan vier meter. Vreemd, want Siets meet op Folie dat ze in zeven meter water ligt. Wat doe ik verkeerd? Dan gaat er een lichtje branden en pak het lood in mijn linkerhand, terwijl ik het touwtje in mijn andere hand houd en mijn armen spreid. Het eerste merkteken ligt in mijn handpalm, als teken dat er twee meter tussen de merktekens zit, en niet één meter. De drie meter diepte blijkt dus zes meter te zijn! Probleem opgelost.

Bij het invaren van de baai zien we een Nederlandse Halberg Rassy liggen. Het is de boot van Geert en Renee, die we al op de pier in Oban ontmoet hadden. Zij zijn nog geen tien minuten voor ons afgemeerd. Hartstikke leuk, want we wilden elkaar nog ergens treffen. Dat is bij deze gelukt. We spreken af bij hun aan boord te bbq’en (het is namelijk onschots zonnig en warm weer) en gaan eerst nog even snel boodschappen doen en de mooring betalen bij het enige hotel dat het eiland rijk is. We lopen nog even snel naar het kerkje dat op de baai uitkijkt. Mooi uitzicht hoor. Het is ons meest westelijke punt van onze rondreis: W006° 31,68'

Als we een uurtje later met het bijbootje terugvaren zien we dat er nog vijf boten bijgekomen zijn. En verdomd als het niet waar is, daar zit de boot van Jan en Carin ook bij! Er liggen nu drie Nederlandse boten in de baai, en ook nog allemaal Kustzeilers ook. Goede score! We praten er even bij onder het genot van een heerlijke Old Pulteney en gaan dan half teut naar Geert en Renee. Om half één zijn we uiteindelijk terug op onze eigen boot. Prima dag!

We sail for the isle of Coll today. Before we take off  we collect our lobster pot. As ever we catch crabs, but a wee bit too small to keep them for lunch. On arrival at Arinagour on Coll, we see our friends Geert and Renee. They arrived just ten minutes ahead of us. Before we meet up, we sound the bottom around Folie as we are not sure the water is deep enough. My measurements indicate that the water is way too shallow. Twenty minutes later  we notice the intervals between the leadline indicators are 2 meters apart instead of 1 meter. Argh... In the end a third Dutch yacht from our friends Jan and Carin anchors in the bay as well. Being all Kustzeilers sailing club members, it makes a fine gathering. Oh, Arinagour turns out to be the most western point during this circumnavigation.

Donderdag 14 juli
Gisteren kwamen we er gelukkig net op tijd achter dat we niet om zes uur ’s ochtends weg moesten ivm het tij, maar pas om twee uur ‘s middags. Dat scheelt nogal met uitslapen! Uiteindelijk maakt het niet zoveel uit, want in de loop van de nacht komt er een vervelende golfslag opzetten die ons uit onze slaap houdt. Enigszins gaar ontbijten we en zien iedereen van Coll vertrekken. We ruimen de boot nog wat op voordat het tijd is om naar Tobermory te vertrekken.

Een half uur na vertrek ziet Siets ineens een grote zwarte vin door het water glijden. Deze legt geen boog af door het water, maar maakt meer een Jaws achtige beweging. Basking shark!!! Het beest kruist onze koers en gaat zo’n honderd meter voor onze boot langs. Gaaf. Veertig minuten later zien we nog zo’n reus, waarvan zowel rug- als staartvin goed te zien zijn. He he, hebben we die leviathans ook eens in het echt gezien.

Om vier uur ’s middags komen we in Tobermory aan. De ligplaatsen aan de pontons zijn al allemaal bezet. Maar een Noor wijst ons een plek waar we tussen twee jachten in nog wel kunnen liggen. Het doet een beetje denken aan Zweden, waar mensen hun boot ook met de neus ertussen dringen. Maar het werkt wel en de plek is net ruim genoeg. Dat Folie een smal ontwerp is, betaalt zich nu uit. Eenmaal aangekomen zien we diverse boten liggen die gisteren bij ons op Coll lagen. Daaronder ook de Helle 3 van Jan en Carin. In de MishDish pub praten we even bij. Hoogtepunt van de dag: sticky toffee pudding in het Waterfront restaurant!

Although Jan suggests we should visit the isles of Uist or Lewis, we stick to our plan to go to Tobermory. We have no charts for both islands, so it would be unwise to sail into unchartered waters (unchartered to us at least). Anyway, Tobermory has some fine whiskies, so not all is lost! Waking up, we see all yachts leaving. We are supposed to wait for a fair tide until 12.. Twenty minutes after leaving, Siets notices a black fin going through the water, Jaws style. Basking Shark! Before the hour is over, we spot a second one. We finally can tick that box on our checklist.

Arriving at Tobermory, all pontoons are occupied. In true Baltic fashion, we squeeze our boat between two yachts. Folie is narrow beamed, which is a plus in these circumstances. It is a tight fit, but a fit nonetheless. We notice Helle 3 is also on the pontoon. We catch up with Carin, Margriet, Jan and Siert. At the Waterfront restaurant, Siets' sticky toffee pudding is the highlight of the day.

Nieuwsbrief 13 Schotse sferen

Zaterdag 9 juli 2011

We vertrekken al vroeg richting Oban. De tocht leidt vandaag door de Sound of Luing, een redelijk brede doorgang tussen Luing en Scarba door. We hebben de stroom goed mee en snellen door het “kokende” water. Ik zit er niet helemaal ontspannen bij. We kijken in de Grey Dogs, ook wel de Little Corryvreckan genoemd. Deze kolk laat zijn tanden al zien. De boot wordt zo af en toe even meegenomen door een werveling en rechts van ons ligt een ondiepe rots onder water. Mentaal voel ik de klap die ik in de Oostzee maakte nog en dat maakt me niet geruster. Gelukkig gaat alles volgens plan, alleen valt de wind weg. Een zeehond zwemt vrolijk voor ons langs door alle kolken heen. Hem maakt het niks uit.

Vervolgens kijken we op de “brug over the Atlantic”. Dat klinkt indrukwekkend; in werkelijkheid is het een kleine stenen brug die het eiland Seil met het vaste land verbindt. Toch leuk om te zien.

Het uitzicht verandert steeds en tenslotte kijken we op Oban.

Daar hebben we net een mooring opgepikt en dan zie ik ineens de boeg van de Helle 3 met Carin en Jan naar ons toe varen. Tijdens de weercursus afgelopen winter hadden we bedacht, dat we elkaar wel tegen zouden willen komen in Schotland. Dat gebeurt nu wel op een heel bizarre manier. Als je dit van te voren zo zou bedenken, zou het nooit lukken! Zij varen net uit richting Tobermory. We besluiten elkaar over een week te spreken en dan zien we wel hoe het allemaal uitkomt. Hopelijk lukt het nog om elkaar te treffen.


Na de lunch gaan we met het pontje naar Oban en zien Geert en Renée van de Cavalier op de pier. Ze hebben net een bruiloft, een nacht zonder slaap en een reis vanuit Nederland achter de rug en zijn helemaal grauw en verdwaasd van het slaaptekort. Met hen lukt het ook niet om bij te praten. Weer zo’n bizarre ontmoeting.


Wij verkennen Oban en hebben ons goed voorbereid om de basisboodschappen aan te vullen. We komen thuis met schoenen, een kookboek, wijn; ja echt de basics! Oh ja, ook nog pindakaas gekocht. Met alle volle tassen eten we oesters op de kade. Zoals je in Amsterdam na een dagje shoppen een patatje zou halen bij Febo, zo kun je hier op de kade oesters krijgen bij een winkeltje met picknicktafels. Hmmm, vervelend hoor... not! De oesters zijn een hemels voorgerecht voor onze bbq aan boord en die sluiten we dan weer af met koffie bij de grilltent in de haven. Lynn en Ralph liggen hier ook en komen nog even langs met de bijboot. Morgen zwaaien we hen allemaal uit, want dan start de Classic Malt Cruise waar zij de komende 2 weken aan deelnemen. Jammer, want het is best gezellig met al die bekende gezichten.

I am a wee nervous about the eddies and swirls in the sounds around Luing, but apart from some sudden and unvoluntary course changes there is nothing to it. Like Bart said to Paul Hardaker: all these headlands and races are highly overrated... at 3 Bft or less!
In Oban we see Carin and Jan passing by the very moment we pick up a mooring. They are leaving for Tobermory with friends and we hope to meet them later this week.
Other "Kustzeilers" (friends of the Dutch Offshore Sailing Club) Renee and Geert arriving from Holland we meet on the Oban North Pier. They have just returned from their youngest son's wedding and look a bit exhausted. Again not a good moment to catch up. What weird encounters. CalMac Pier is the perfect place to eat oysters. Only 75p each and good! When we enjoy a bbq on our mooring Lynn & Ralph come by to bring their boat card. All Malt cruisers are gathered in style by a bagpiper. Tomorrow we wave all our (new) friends goodbye for they all take part in this cruise.

Zondag 10 juli 2011

Geert en Renée leggen hun boot nog even langszij voor koffie voordat ze in de parade varen. Wie weet ontmoeten we elkaar komende week nog ergens. Zij hebben wat vrij te besteden dagen in het Cruise-programma. Voor ons wacht er vandaag weer een distillery. Vandaag in Oban, een van het Diageo-imperium. Keurige rondleiding, maar Lochranza vonden we toch als whiskyhuis completer. Daar doen ze alles zelf op het bottelen na. In Oban wordt niet gemout, geëest en gemalen, niet gerijpt, niet de rijping gevolgd en niet gebotteld. Dat bottelen, dat snap ik wel. Daar heb je anders een enorme ruimte voor nodig die bijna het hele jaar niet gebruikt wordt. Maar hier is wel erg veel uitbesteed. Er wordt gedweept met rook, sinaasappel, zilt en honing-smaken. Daarvan ontstaat dus alleen de sinaasappelsmaak in Oban. De rook komt al bij het eesten, de honing bij het rijpen op vat en van de zilte smaak weten ze het eigenlijk niet. Enfin, het eindresultaat is zeker niet verkeerd en ze weten de overige producten uit de groep goed te presenteren, dus we klimmen met een flinke tas vol terug aan boord. En voor wie meedingt in de huiskamervragen: De hoofdprijs is ook aangeschaft.


Aan boord eten we blauw gebakken regenboogforel en frambozen met vanille-citroencreme toe. Daarna moeten we haasten om het pontje naar Oban te halen. We gaan vanavond naar een Ceilidh (kailie) house. We zijn ontzettend toe aan koffie. Ja, Bart ook. Je gelooft het niet, maar hij heeft een paar weken voor vertrek zijn eerste kop koffie gedronken en is in de afgelopen 10 weken een ware koffiejunk en koffiesnob geworden. Híj is degene die sommige bakken tot slootwater veroordeelt en híj is degene die nu half over tafel ligt omdat hij aan een bakkie toe is. Enfin, in het Ceilidh house schenken ze geen koffie, dus we gaan eerst ergens een take away koffie halen. We weten nog niet precies wat Ceilidh inhoudt, maar dat wordt al snel duidelijk. Er is een pianist/bagpiper, gitarist, fiddler, zangeres en Highland danseres. Allemaal jong, enthousiast en goed. Samen maken ze Schotse muziek en zingen voornamelijk in het Gaelic. Dat kan wat mij betreft net zo goed Hebreeuws zijn, al is het prettig weer eens een taal met een harde g te horen. Bart vindt doedelzakspelen een combinatie van fluit spelen en een luchtbed opblazen. We komen al snel in de sfeer, al zie ik het dansen niet zo zitten. Meezingen doe ik liever en dat hoort hier gelukkig ook bij. Helemaal leuk, zo’n Ceilidh club!

De huiskamervraag van deze keer is dan ook:
Maak zoveel mogelijk correct Nederlandse woorden met de letters van "Ceilidh house".

Eigennamen en afkortingen mogen niet. Vervoegingen wel. Per 10 goede woorden is een punt te verdienen! Dus ook als je een periode gemist hebt, is dit de kans om alsnog in te haken in de strijd om de hoofdprijs!

Geert and Renee join us for morning coffee before they set sail in the parade to Tobermory. We visit Oban distillery and are surprised how little of the process is taking place in Oban. Nontheless a good opportunity to stock up our whisky cupboard. This evening we enjoy a Ceilidh. I don't like to take part in the crowd dancing, but really love to sing along!

Nieuwsbrief 12 Taking it easy

Zondag 3 juli 2011

Hopelijk heeft de Wibra bij onze thuiskomst nog leesbrillen, want vandaag is er weer eentje bij de lunet doorgebroken. Niet de hoogste kwaliteit, maar wat kun je verwachten voor nog geen Euro per stuk. Gelukkig heb ik diverse leesbrillen meegenomen; er is er nog eentje over. Daar moet ik nu wel zuinig op zijn.

Tot 14.00 uur loopt de stroom naar het noorden, dus tegen twaalven gooien we los. Heerlijk weer met ruime wind en al vissend glijden we naar Otter Spit, ondertussen genietend van de crab sandwiches van die arme krab van gisteren. Otter Spit is een zandtong die Loch Fyne tot over meer dan de helft afsluit. Toch apart. Dit is het langste loch van Schotland (niet te verwarren met Loch Long) en het is eigenlijk overal een meter of honderd diep. Dan heb je daar ineens zo’n zandbank die tot ruim over de helft van het loch uitsteekt en droogvalt bij laag water. Daarachter ligt het restaurant The Oystercatcher met een aantal moorings voor de deur. We pikken er een op onder zeil. Haha, altijd leuk als het terras vol zit en dat het dan goed gaat!

Bart stelt zich voor dat de Alpen er ook zo uit zullen zien als de polen zijn afgesmolten. Worden die hoge berghutten ineens een stuk bereikbaarder! Het doet me bij Otter Spit een beetje aan een kruising tussen de Veluwe en het Turf Hotel (river Exe) denken. En dat op de grens tussen low- en highlands. We lopen wat langs de oever en over het spit, dat inmiddels helemaal droog ligt en drinken wat in de tuin van The Oystercatcher die goed uitzicht over het loch biedt.
Vanavond eten we de mosselen met spinazie. De mosselen die de schoonmaak/keuring niet doorstaan hebben, zetten we uit in de kreeftenfuik.


When we find a super ASDA / Morrisson /etc I need to look for new reading glasses. The cheep ones I took from Holland are all but one broken. I need to be careful with the last! Today we glide to Otter Spit, enjoying the poor crab we cooked yesterday and we manage to pick up a mooring under sail. Always nice with an audience. Bart imagines the Alpes will look like this after de poles have melted. Makes it much easier to reach the alpine cabins! We take a stroll along the spit and enjoy a drink and view in front of the Oystercatcher. Broken mussels go in the lobsterpot as bait.


Maandag 4 juli 2011
Helaas, we liggen dan voor de Oystercatcher, maar we vangen niks. De fuik is leeg en de mosselen zitten er nog in. Wij waren gisterenavond nog bang, dat de zeehond die erbij in de buurt zat, ze op zou eten. Na een douche in de kuip, slippen we de mooring ook weer onder zeil. Een kleine stukje varen brengt ons bij de ingang van het Crinan Canal. Dit kanaal doorsnijdt Kintyre en voert via 15 sluizen van Loch Gilp naar Loch Crinan. Het begin van het kanaal lijkt net op de ringvaart tussen Aalsmeer en Schiphol; veel begroeiing aan beide zijden en eigenlijk dus niets te zien. Als we Cairnbaarn bereiken, wordt het opener en zien we de lieflijke landschappen, waar de British Waterways mee adverteren. Schattig! Het weer is heerlijk en we dineren buiten aan een picknicktafel in een parkachtige omgeving. We hebben 6 sluizen gehad.

Too bad, in front of the Oystercatcher we didn’t catch anything. We were afraid a seal would snatch the mussels, but apparently mussels make no good bait. After a solar shower in the cockpit we slip our mooring again under sail and head for the Crinan Canal. The first part is fully enclosed by trees and bushes, so there is nothing to see. I’m glad it’s opener later and when we reach Cairnbaarn we see the lovely pictures the British Waterways use for their brochures. After 6 lockes we have an open air dinner.

Dinsdag 5 juli 2011

Vanmorgen stroomt het van de regen. Gerjan zei al eens tegen me, dat het meestal reuze meevalt en dat het vaak bij een buitje blijft. Die ervaring hebben wij ook. Helaas duurt het buitje vandaag onafgebroken tot 17.00 uur. Het zeikt werkelijk van de regen. Omdat we toch wel een klein stukje verder willen, starten we rond 11.30 uur met onze eerste sluis van vandaag. Het moeilijkste aan de sluizengang is niet zo zeer de bediening van de sluizen. Dat is zwaar en tijdrovend, maar het is goed en eigenlijk ook leuk om te doen. Het lastige is alleen, dat je bij het invaren niets ziet om aan vast te maken. Er zijn bolders bovenop de sluis, maar die liggen al snel een paar meter boven je. En er is hier nog niemand op het idee gekomen om een vertikale lijn oid te spannen. Een van de bemanningsleden moet dus op de wal klimmen (of over de oever meelopen) voor de eerste landvast. In de 19de eeuw met allerlei bakszeuntjes aan boord was dat natuurlijk geen probleem; in de 21ste eeuw met z’n tweeën is het best wel lastig. En met de wind op de kont is dat in deze kleine sluisjes geen sinecure. Eén keer ligt de achterlijn niet goed vast en komen we schuin in de sluis te liggen. Verder doen we het erg goed samen. We zijn blij, dat we de locks voor onszelf hebben. Het is wat harder werken, maar je hoeft tenminste niet op een andere boot en eventuele verrassende acties van anderen te letten. We snappen alleen wel waarom er geadviseerd wordt om met minimaal 3 bemanningsleden te zijn. Je hebt met zijn tweeën eigenlijk steeds een handje tekort. Enfin, we leggen de afstand van Cairnbaarn naar Dunardry en 1,2 NM in 5 uur af. Pffff! De wee dram whisky na afloop is welverdiend!

The morning rain goes on till 17.00 hrs. We find to operate the locks doublehanded really is shorthanded. A vertical rope or gliding pole would solve all difficulties. Mayby we can invite British Waterways to visit some locks in Holland. In the pooring rain we operate 7 locks and 1,2 NM in 5 hours. Mmm not our best average speed! The wee dram of whisky at the end of the day is well earned.

Woensdag 6 juli 2011
Ook deze morgen stroomt het van de regen maar rond de lunch klaart het op, als een Nederlandse boot naast ons vast maakt. Gisteren zagen we een boot uit IJmuiden en dit is pas de 2e Nederlander sinds we IJmuiden verlieten. We varen richting het laatste deel van het kanaal en leggen vast op een verlaten deel met uitzicht over de monding van de River Add. De Amerikanen van de Petillant, Lynn en Ralph, komen even langs. Ze zijn op weg naar Oban om deel te nemen aan de Classic Malt Cruise. Het dorpje Crinan blijkt net om de hoek van het kanaal op kruipafstand te liggen. Wij vinden er een opvouwbare lobsterpot bij de lokale chandler. Meer dan een hotel, een werf en een theehuis met eigen gebakken cakes (mmm) is er niet. En dat hoeft ook niet. Het is hier schattig!


We enjoy the leasurely pace in the canal. At Crinan we find a foldable lobsterpot! Crinan is no more than a hotel, boat yard and a teahouse with good cakes. And that’s enough. It’s adorable here.

Donderdag 7 juli 2011
Vandaag verlaten we het Crinan Canal en zeilen naar Craobh (spreek uit kroevv) Haven. We zijn net voor laag water en een uurtje voor de kentering weer op zee. Voor de golf van Corryvreckan, tussen Jura en Scarba, zitten we in een eddy die zelfs rond de kentering nog 4 knopen tegenstroom geeft. Aangezien we dat ook varen, liggen we stil voor de ingang van de beruchte golf. Niet dat daar nu iets van te zien is; Corryvreckan ziet er poeslief uit. Het is ongelooflijk hoeveel wervelingen je in het water ziet. De boot lijkt soms ineens te stoppen, alsof je in ondiep water vastloopt. Daarna voelt het alsof ze loskomt en langzaam weer gang maakt. Alleen is het hier tachtig meter diep... En nu is het bladstil weer en rond slack water. Met stroom tegen een behoorlijke wind hoef ik hier niet te zijn! De stroom draait hier ook bliksemsnel om. Als ik naar beneden ga om het logboek bij te werken, zie ik op de gps repeater in de kuip dat we 3 knopen varen. Een minuut later kijk ik op de gps bij de kaartentafel om de snelheid in het logboek te schrijven, en gaan we al 6.1 knopen, zonder dat Siets ook maar de koers of het toerental van de motor aangepast heeft. Waanzinnig!
Als we uit de eddy zijn, hebben we ineens de stroom flink mee en spoelen we in no time naar Craobh Haven. Deze haven bestaat uit 3 omringende eilandjes die met muren met elkaar verbonden zijn tot een ruime havenkom. Waar je ook kijkt, overal heb je andere doorkijkjes tussen de eilanden door op de bergen en andere eilanden. Het lukt ons niet om het met de camera vast te leggen. Goed kijken en vooral genieten dus!

We leave the canal one hour before LW and head for Craobh Haven. Because we want to have a look into the Gulf of Corryvreckan, we don’t go through Dorus Mor. Locking was quick, so we are a bit early and still have the last of the ebb against us. Even at the end of the tide we still have 4 kts stream against us. We have only 2 Bft at slack water, but you wouldn’t believe the eddies and twirls we see in the water and feel in the rudder. I don’t want to be here with the tide against any force of wind! Corryvreckan doesn’t live up to it’s expectation today. It looks meek as a little lamb. The tide turns quick from 4 kts against to 4 kts with us. We are in Craobh in a jiffy. The surroundings are marvellous. We have difficulty to catch it on camera. So just watch and enjoy!


Vrijdag 8 juli 2011

Ja, het huishouden gaat ook door aan boord. We houden wasdag in Craobh. Het dorp is de Schotse versie van Port Zelande en bestaat uit één straat met twee rijtjes met elk zo'n 15 huizen. You go there once, you'll be there twice. De enige winkel is vorig jaar gesloten, er is alleen nog een theehuis, een hotel met bar en een brievenbus. Beetje trieste bedoening wel.


Laundry day! Craobh is quickly explored; one street with row housing on both sides. Why in rows where there is so much space? The Village Stores is closed since last year. Only the teahouse, hotel and postbox survived.


Uitslag van de huiskamervraag periode juni
Periodekampioen van juni is geworden:


Rogier


Rogier, van harte gefeliciteerd. Laat even weten naar welk postadres we je prachtige en welverdiende badge mogen zenden.


Uitslag:
1   Rogier
2   Paul & Liesel
3   Sascha & Erik
4   Joost
5   Moon
    GeertJan en Joke
7   Lies
8   Pa en Ma
    Willem Broe
    Michiel B
11 Gerjan
12 Marcus

De juiste antwoorden waren:
1 Iedereen die een kleurplaat inleverde kreeg een punt. De mooiste kreeg 5 punten, nr 2 kreeg er 4 en nr 3 kreeg 3 punten.
2 Siets’ haarkleur is goudblond.
3 Per getijde stroomt 350 miljard liter water door Routen Wheel.
4 De vader van James Doohan, ook wel bekend als Scotti uit StarTrek, had een drogisterij in Bangor.
5 Dufferin Avenue komt voor in de verhalenbundel The Veteran van Frederick Forsyth.
6 De rode squirls in Glenarm zijn door de grijze squirls besmet met pokken.
7 Sterkste man Geoff Capes
8 De inwoners van Arran werden tijdens de Clearances verbannen naar Canada.

Allemaal weer bedankt voor jullie enthousiaste deelname. En kop op, er zijn in augustus gewoon weer nieuwe prijzen te winnen.

Nieuwe huiskamervragen (NB dit zijn al vraag 2 en 3 voor juli! De eerste was al eerder gesteld):
Zijn er meer of minder dan 250 Schotse eilanden?
NB rotsen zonder naam of rotsen die bij hoogwater onder lopen tellen niet als eiland!


Zijn er meer, minder of precies 100 legale Schotse whiskystokerijen?
(Onze bron gaat over het jaar 2007)

Denk ook aan je voorspelling van ons totaal af te leggen aantal zeemijlen!

Nieuwsbrief 11 Potteren in the Clyde

Vrijdag 1 juli 2011

Met de bijboot staan we al weer vroeg op het strandje. We willen douchen en ontbijten in het hotel. Grappig, terwijl we een kamersleutel krijgen, gewoon van kamer 1, wordt onze ontbijtbestelling opgenomen. De eigenaar gaat al lekker aan de slag met black pudding, toast en eieren, terwijl wij boven de badkamer gebruiken. Het Kames hotel is overigens een aanrader. Vriendelijke eigenaren die snappen wat gastvrijheid en vriendelijkheid is; sfeervolle ruime kamers en een super-ligging. Bijna dagelijks zien we tuimelaars en zeehonden. We vergeten het gewoon te vermelden, maar dat wil niet zeggen dat we blasé

worden. Iedere keer staan we weer als kleine kinderen te kirren… Op Arran merkten we al dat de herten niet van mensen schrikken en doodgemoederd de weg op komen lopen. Hier zien we steeds vaker venison op de menukaarten staan, gewoon uit de streek. Over act-local gesproken! De vogels zijn hier wel minder divers van soort. Misschien komt dat weer als we ten westen van Kintyre komen.

De rest van de morgen vermaken we ons in de kuip. Dit is geluk in luxe cadeau-verpakking! We verlaten de mooring begin van
de middag weer onder zeil. Heerlijk stil slippen is dat! East Loch Tarbert is al na een paar uur in zicht. In Tarbert is dit weekend het Seafood Festival. Dat is wat voor ons!

Our first target this morning is a shower and Scottish breakfast, so we land on the beach again early this morning. We can only recommend the Kames Hotel. Welcoming owners, tasteful rooms and splendid views. The morning we spend in the cockpit. This is happiness in a luxurious gift wrap! We slip our mooring under sail. I love that silence. Tarbert has a Seafood Festival this weekend. That’s what we like, so that’s where we’re heading.


Zaterdag 2 juli 2011

Als we de eerste doedelzakken horen, komen we van boord en lopen op de steiger tegen de Seafood Queen en haar prinsessen aan. Die worden hier als Sint Nicolaas ingescheept en onder begeleiding van Schotse muziek naar de kade vervoerd. Na de kroning op het balkon van een hotel is overal eten in de kraampjes en homemade baksels en brouwsels staan uitgestald. Zo kopen we Hot Banana Chutney en eten een kom Cullen Skink (gerookte schelvissoep), gebakken gamba’s, shortbread met room en aardbeien en koffiewalnotencake. De dames met het gebak voeren ons stukjes fudge, die smaken als roomborstplaat. Daar nemen we ook maar een zakje van af. In de vismarkt zijn kookdemonstraties van de lokale chefs (we proeven op diverse wijzen bereide mosselen), gevolgd door een Ready Steady Cook. Ook weer met lokale chefs. Nu eten we kippers, witvis, zeekraal en desserts waaronder een roomdessert met honing en crunch met frambozen. Mmm. Als we stemmen, wint onze favoriet. Al was het alleen al omdat hij op tijd klaar was! De tegenpartij had nog ruim 5 minuten nodig (op 20 min). Op de kade wordt inmiddels traditioneel gedanst door meisjes in kilts met bijpassende kousen. Een vorm van hippische dressuur voor mensen. En enorm inspannend. Zo’n kilt wordt mijn ultieme souvenir! Maar dan wel met de bijpassende kousen. Er speelt een bagpipeband waar de heren de bagpipe bespelen en een aantal dames trommel en pauk bewerken. Gewapend met een zak vol king scallops (St Jacob’s schelpen), langoesten, mosselen en een grote levende brown crab (alles bij elkaar voor £ 9,50!?!) gaan we voldaan terug naar Folie. Terug aan boord duiken we onze inmiddels uitgebreide boordbibliotheek met kookboeken in en creëren een supermaal. De gebakken scallops als voorgerecht met een komkommersalade met chili (recept van Gary Rhodes). De langoesten volgens Iers recept in Ierse whiskey. Yammie. De arme krab koken we in een courtbouillon van tuinkruiden met witte wijn, waarna Bart er een krabmayonaise naar recept van Rick Stein van maakt voor morgen bij de lunch. Voor de mosselen hebben we al een recept van Schotse bodem gezien met spinazie. Dat wordt weer smullen!

De eerste huiskamervraag van juli: Hoe heet de Seafood Queen van Tarbert (Kintyre)?

The sound of bagpipes lures us out of the boat and on the jetty we bump into the Seafood Queen and her princesses. In Holland we have Sint Nicolaas, who arrives by boat at the village quay. The Queen and her court are treated more or less the same. We taste a lot of homemade dishes and bakes and try the dishes at the cook off. Traditional Scottish dance and music are on the quay, when we go home with a large bag with seafood. This time it’s very convenient I collect cookery books! We have a scrumptious dinner on board and are planning some yammie dishes for tomorrow.

Nieuwsbrief 10 De de Köf is gearriveerd!

Donderdag 23 juni 2011
Köf is gisterenavond aangekomen. Vandaag bezoeken we Belfast. Mooie stad. Het havengebied wordt duidelijk opgeknapt in verband met de jarige Titanic volgend jaar april. Helaas is slipway nr 2 niet te bereiken, door alle bouwactiviteiten. Wat wel lukt, is om een plaatsje te bemachtigen in The Crown. The Crown is de bekendste pub van Noord-Ierland en is een van de treasuries van de National Trust. Als je de pub ziet, snap je gelijk waarom. De buitenkant bestaat uit Victoriaanse tegelmozaïeken; binnen is het glas-in-lood en houtsnijwerk wat de klok slaat. Ieder zitje is een besloten eenheid met eigen bankjes en door hekwerk omrand. Belfast Ale past er prima bij!

Huiskamervraag 1 van Köf
Van welke “ontdekkingsreiziger” en technisch wonder had de vader een drogisterij in de Main Street in Bangor, NI?


Huiskamervraag 2 van Bart
Bangor laat zich erop voorstaan, dat zij voorkomen in een boek van Frederick Forsyth. In welk boek komt de Dufferin Avenue voor?

Our friend Köf arrived and we visited Belfast. We didn't manage to visit Titanic's Slipway nr 2, due to preparations for the centennial next year. The Crown Liquour Saloon was open though.

Vrijdag 24 juni 2011
We laten een uur van het favourable tij schieten ten gunste van wat nachtrust. We vertrekken om 06.00 uur naar Glenarm. De glen is mooi en volgens de pilot “de moeite waard”, maar niet heel bijzonder; veel wijdser dan de glen op Man. Daar is de kust ook veel hoger. We besluiten de wandeling met een tea met scones en tray bake, waarna we aan boord lekker rommelen, dutten en de tijd vol kletsen. Er is een windkracht 7 toegezegd, maar daar merken we niet zo veel van.

Huiskamervraag 3 van Siets
Wat is er aan de hand met de rode squirls in Glenarm?
a. Ze zijn grijs
b. Ze hebben de pokken
c. Ze zitten gewoon langs het wandelpad

We skip an hour of favourable tide and enjoy some extra sleep. At 6.00 hr we leave for Glenarm. We explore the glen, but liked the one on the Isle of Man better. The MetOffice forecasts a force 7, but we have light winds till morning.

Zaterdag 25 juni 2011

Ook vandaag geven we onszelf een uurtje langer om te pitten. We steken vandaag de North Channel over naar Campbeltown. De stroom zet ons de eerste uren naar de Mull of Kintyre. Vanaf de kentering stromen we de Sanda Sounds in, tussen Sanda Island en Kintyre door. Het zicht neemt steeds verder af, maar we houden genoeg om te sturen. Hier verwachten we geen vrachtverkeer en er zouden vandaag in deze area geen submarines oefenen. De wind is rustig en tunnelt alleen wat in de Sanda Sound. Een prachtige gelegenheid om Bruno, onze halfwinder, eens te voorschijn te halen. Uiteindelijk motoren we om Davaar Island de Campbeltown Lough in. Het plaatsje ligt er prachtig bij en dat vinden kennelijk meer mensen, want het is aardig bezet aan de steiger. In de plaats is helaas weinig te beleven. De toeristisch interessante bezienswaardigheden zijn gesloten in het weekend. En zo ook het sanitair. Het kan hier nog zoveel beter. Gelukkig gaat de Fish and Chips speciaal voor ons nog even open. In de baai zwemmen grijze zeehonden en de plaatselijke jeugd haalt makrelen per 4 tegelijk uit het water.

We cross North Channel to Campbeltown. In Sanda Sound visibility gets poor, so we don't see Southend, but we see enough to steer clear of the rocks. The fair wind enables us to use our cruising chute, which we call Bruno, for the first stretch since we left our homeport! Campbeltown appears to be closed in the weekend. No facilities, no tourist information and no distillery tours.  But the lough looks lovely, the Fish and chips shop opens expecially for us and local boys catch lots of mackerel.

Zondag 26 juni 2011

Onze buren willen om 10.00 uur weg. Wij hebben geluk. Alle andere boten zijn rond 07.00 uur al verdwenen. Volgens de buren krijgen we de hele dag geen wind, terwijl de navtex het over S 5-7 heeft. De MetOffice krijgt gelijk. Het wordt een pittige tocht, waarbij we de windmeter op 7 Bft zien staan met vlagen 8. Aangezien we hoog aan de wind varen, komen regelmatig flinke emmers water over. Bruno ligt nog voorop gebonden en die wordt er niet droger op. Wij ook niet trouwens. Eén hevige golf helt ons zover over, dat we aan de lage kant een grote gulp water de kuip in scheppen. Köf had gelukkig net zijn pak goed gedaan, want hij zat even in een badje. En als je ziet hoe hij zich aangekleed had…. Na het ronden van Pladda kunnen we afvallen en gaat het op de genua met nog steeds 6 Bft over het dek (terwijl we er zeker een Bft vanaf varen) naar Lamlash, maar nu lijkt het allemaal heel kalm. In de baai pikken we een mooring op en zitten de buien uit. Ongelooflijk hoe anders het er ’s avonds uitziet, als het wat opklaart. De bijboot brengt ons bij de Pier Head Tavern, waar we eerst het sanitair bezoeken. Als ik terugkom en aan de bar plaatsneem, vraagt de bartender of ik mee wil doen aan de quiz night. Ja, natuurlijk! Maar waar zij Bart en Köf? Hoe lang kun je op het sanitair zitten? Ik ga ze zoeken, want we beginnen bijna. Op de wc krijg ik geen antwoord. Ik ben verbaasd. Ze zullen me hier toch niet alleen laten zitten? Als ik bijna weer zit, zie ik ineens Köfs bolletje door het raam. Ze zitten op het terras!


Met de quizvragen kunnen we aardig meedoen.Bij vragen over Coronation Street en eigenaardigheden van lokale politici moeten we even smoezen met de barman, maar verder gaat het lekker. Uiteindelijk worden we 4e van de 7 teams. Niet onaardig tegen al die lokalo’s.


Terug aan boord zetten we de kreeftenfuik nog in elkaar, stoppen er een makreel in en zinken ‘m aan 30 m lijn met een bolletje eraan af in de baai. Bart heeft de fuik al een paar jaar geleden gemaakt en dit is de eerste keer dat we ‘m gebruiken. Spannend!

Huiskamervraag uit Quiz Night:
Welke Britse atleet was in de jaren tachtig drie maal de sterkste man van Europa en twee maal op rij de sterkste man van de wereld?

Our neighbours forecast no wind at all, the MetOffice says 5-7. The MetOffice is right. The force 7 is against us. so it is an exhilirating sail (to put it mildly). In Lamlash harbour we find it is quiz night in the Pier Head Tavern and we finish 4th out of 7 teams. Not bad for a bunch of Dutchies! Bart casts his lobster pot for the first time.

Maandag 27 juni 2011

Toeristische dag over Arran. We starten met een speurtocht naar een bank, die we uiteindelijk in de buurplaats Brodick vinden. De ATM’s hier accepteren alleen lokale passen. Na koffie met gebak bij het castle brengt de bus ons naar het noorden, naar de distillery van Lochranza. En verder met de bus over de rest van het eiland. Ik zag een beetje op tegen de busrit van 2 uur, maar die vliegen om. Ze noemen dit eiland Schotland in het klein en we raken niet uit gekeken. Het is vandaag goed helder, dus we zien ook veel van de omliggende eilanden en baaien.

De kreeftenfuik leverde een vangst van 9 krabben op; ook edible. Helaas allemaal te klein om te mogen houden, dus deze jongens hadden de dag van hun leven: Verse makreel gegeten en ook weer vrijgelaten. Wat een feest.

Huiskamervraag
In de eerste helft van de negentiende eeuw waren in heel Schotland zgn clearances. Hierbij werden bewoners gedwongen hun huizen te verlaten, omdat de landlords meer baat dachten te hebben bij het houden van schapen ipv pachters van hun land. Schrijnende verhalen! Ook op Arran is dit gebeurd. Waar kwamen deze mensen uiteindelijk terecht als nieuwe woonplaats?


We explore the beautiful island Arran and the Arran distillery and buy some Lochranza whisky. Bart catches 9 crabs in the lobster pot, even a few edible ones but they are all too small to keep. Lucky buggers.

Dinsdag 28 juni 2011

De bijboot vaart nog even naar de wal voor een sanitaire stop en daarna vertrekken we met lichte en ruime wind naar Largs. Bruno lag nog op het voordek gebonden (kinky!) en heeft gisteren grote bakken zeewater over gehad. Hij is dus nog doorweekt en de zeilzak ziet wit van het zout. Bij dit weer kunnen we Bruno weer voeren en slaan zo twee vliegen in een klap. Omdat we laat vertrokken, hebben we het hele stuk stroom tegen, maar het kan ons allemaal niets schelen. Het is fantastisch weer en we zitten in zomerse outfit in de kuip te genieten. Eenmaal in de haven bouwen we een barbecue bij een bankje aan de basaltblokken en eten met zee- en eilandenzicht. Het blijft aan de heldere westelijke hemel zeker tot twaalf uur licht.

Bruno the cruising chute is still on deck and is white with seasalt. Today Bruno can dry as we fly it, cruising to Largs. In Largs we have a seaside bbq and enjoy the views over the Clyde. The western hemisphere remains light till after midnight.

Woensdag 29 juni 2011
Op naar Glasgow! Het blijkt een stad die uitpuilt van de mooie gebouwen, vooral Victoriaans, maar ook modern en de combinatie is heel geslaagd. Daarnaast heeft Glasgow zich na het instorten van de scheepsbouw ontwikkeld als luxe winkelstad en dat is goed geslaagd. Een aanbeveling, zeker omdat je er makkelijk op vliegt vanuit NL. Genoeg reclame. We lunchen in The Counting House een kolossaal oud bankgebouw, waar de managers offices nu gezellige hoekjes vormen. Köf moet helaas weer naar huis. We zwaaien hem uit op het station.

Glasgow has beautiful buildings and is a good shopping spot. We have lunch in The Counting House, an old Bank, where the manager's offices are cosy corners now. We say goodbye to our friend Köf, who is leaving for home.

Donderdag 30 juni 2011

Het regent vanmorgen. We hebben helemaal geen zin om nat te regenen. Na een ochtend rondlummelen en lezen en ontbijten (en wat doe je zoal als de tijd gewoon verstrijkt?), vertrekken we rond enen. Het klaart op en wordt een heerlijke dag. De voorspelling was NW 3-4, maar de wind tunnelt lekker tussen de bergen door en we hebben NW 6-7 over het dek. Maar omdat de bergen ook beschutting geven, blijft het water mooi glad. We roepen de hele middag oe en ah, omdat we van het ene doorkijkje tussen de eilanden en lochs van de andere varen. Uiteindelijk pikken we een mooring op bij het Kames Hotel, net ten zuiden van Tichnabruaich. Prachtig. Net of je in Zwitserland op een meer ligt. We landen met de bijboot op een strandje. We trekken de boot op het strand en maken de lijn een stuk verderop vast. Later bedenken we dat het nog vloed moet worden. Als we de knoop nog maar terugvinden onder water! Aan de wal is er in het Kames hotel live muziek en dat lijkt me toch wel een verschil met een Zwitsers meer... Vanuit het raam houden we het bijbootje in de gaten.

We wait out the morning rain and leave at 13.00 hr. In bright spells we sail for the Kyles of Bute. The forecast NW 3-4 funnels to a NW 6-7 on the nose, but we have a flat sea! We enjoy the views and pick up a mooring at the Kames Hotel. Alan you are right, all these spots are really beautiful and worth a visit! We feel like being on a Swiss lake. We land the tender on the beach. That's our first time. The hotels offers live music and views over the Kyles and the tender.

Tussenstand van de huiskamervraag op 30 juni. Let op: je kunt nog tot en met 5 juli inzenden!

                   pnt  joker
Rogier           6     nee
Paul en Liesel  6    nee
Lies G           4     nee
Pa dB           3     nee
Willem Broe   3      ja
Gerjan          2     nee
Moon           1     nee
Marcus         1     nee

Heet van de naald: hieronder staat het filmpje dat Phil van de Sophisticated Lady van ons gemaakt heeft, toen we gezamenlijk uit Peel op the Isle of Man vertrokken.

This is the video Phil made aboard Sophisticated Lady, sailing from Peel to Ardglass. Phil, thanks again for the video!

Nieuwsbrief 9 De stress voorbij

Donderdag 16 juni 2011

De ochtend is prachtig. We geven Alan het What-if-boek wat Bart inmiddels uit heeft en nemen afscheid. We gaan weer naar Ardglass, Noord

-Ierland. John van de Polished Manx, een Sigma 33 die wedstrijden in Bangor gaat varen, vraagt een sleepje. Ze hebben motorpech. Uiteindelijk is het niet nodig, omdat de havenmeester met zijn sterke motor hulp aanbiedt.

Als we voor de brug liggen te wachten, staat ineens Frank’s Merc op de kade. Hij komt ons nog even uitzwaaien. See you in Scotland!

We beginnen met vol tuig en varen op met de Sophisticated Lady, een Bavaria 36 Sportline met Dave, John en Phil erop. We varen lekker samen op en maken foto’s en fimpjes van elkaars boten. Leuk! Een mijl of vier uit de kust, denk ik een grote zwarte rug te zien. Een walvisachtige? Ik zie ‘m maar een keer, dus kan het niet verder identificeren. Gaandeweg moeten we steeds verder reven, maar het weer blijft goed en het is lekker om in Ardglass terug te keren naar havenmeester Fred. Inmiddels weet ik dan de Manx en Noord-Ieren alle 

soorten ponden aannemen, dus ik schrik niet meer van het Monopolygeld wat uit de ATM komt. Als we foto’s uitwisselen met de Sophisticated Lady, blijk ik een dwergvinvis (Minke whale) gezien te hebben. Mijn eerste!

We say goodbye to Anne and Allan and as we wait for the swingbridge Frank is waving goodbye. See you in Scotland!
Along with the Sophisticated Lady we sail to Ardglass, making pictures and videos of each other’s boats. Nice! The black back I saw a few miles from Peel was recognized by Dave, John and Phil as a minke whale. My first!


Vrijdag 17 juni 2011
Wat een beestenweer. Buiten is het Zuid 8 en de golven die de haveningang inlopen zijn zeker 2 meter hoog. Als ze stuk slaan op de rotsen, geeft dat grote fonteinen. Een jacht dat buiten op zee is en hulp inroept, krijgt dat niet van de vissers. Zij vinden het onverantwoord om eruit te gaan en zelfs de zeehonden komen in de marina schuilen. Uiteindelijk komt het jacht onder begeleiding van de kustwacht binnen. Pff, gelukkig alles goed. Vier uur later is het bladstil. Het is dat er nog deining binnenloopt, anders kan je je bijna niet voorstellen, dat het gestormd heeft. Alleen het lijntje van onze Nederlandse vlag is gebroken. De vlag waait breed uit richting de buren. Bart weet ‘m te pakken door 2 pikhaken en een bezem aan elkaar te knopen.

De droger in deze haven werkt heel goed (toch maar even nagevraagd bij Fred). We hebben dus weer schone was.

Ierse boten voeren hier opvallend genoeg geen gastenvlag. Zij vinden kennelijk allemaal dat ze nog gewoon in Ierland zijn.

The weather is ghastly and so is the sea state. A yacht is brought in by the Coast Guard. Others had their fenders blown. On Folie the only trouble was that our flag line broke. Bart managed to catch the flag which was flying high.

Zaterdag 18 juni 2011
Wat een rust! Het is opgeklaard en de harde wind is gaan liggen. Iedereen gaat weer op pad. Wij vertrekken richting Bangor. Nog geen 10 NM verderop varen we voor de ingang van het Strangford Lough langs. Dat ziet er lieflijk uit! Als we er bijna voorbij zijn, kijken we elkaar aan. We krijgen spijt als we hier niet induiken. Snel de Reeds gepakt om te bestuderen of we erin kunnen. De diepte is geen probleem, maar omdat de ingang heel smal is, stroomt het er bij springtij, en dat is het vandaag, met 7,8 knopen naar binnen en buiten. Je moet het tij dus wel mee hebben! We zijn er op het sterkst van het tij. Omdat er nauwelijks wind is, blijft het echter redelijk rustig, dus we wagen het erop. Niet dat je je later nog kunt bedenken. Als je er eenmaal ingaat, dan ga je ook. En dat blijkt. De motor staat in stationair en toch gaan we 10 – 11 knopen over de grond (en maar 4 door het water)! Rond ons kolkt het aan alle kanten, maar niets verontrustends. Behalve op de plek waar niet voor niets een turbine in het water geplaatst is: Routen Wheel is een enorme kolk, zeg maar een kuil in het water. Daar wil je niet in komen! In volle vaart schieten we er voorbij en opnieuw betaalt de ervaring op de Rijn zich uit; we glijden als een ferry de marina in.


Binnen in het Lough is het warm. Tijd voor de korte broek. De buurman in de

 haven vraagt aan de havenmeester of er misschien nog meer hookers komen. ?!? Hoor ik het goed? Ja, dus wel. Een hooker is een traditioneel zeilschip, vergelijkbaar met een loodskotter, en dit weekend is er een Galway Hooker Festival. Door het slechte weer van gisteren zijn er echter maar 2 hookers op komen dagen en de wedstrijden vallen in het water. Wel sneu voor zo’n plaatsje. Alle pubs hebben live muziek geregeld en er zijn activiteiten op de kade. Alleen geen hookers. In Portaferry zit wel de kleinste pub van Ierland, Dumigan. Het is een onooglijke huiskamer, maar we drinken er toch een Tennent’s Ale. ’s Avonds is er Ierse muziek in diverse pubs, maar we zijn verslaafd geraakt aan de serie Rome.

We sail for Bangor, but at the entrance of Strangford Lough, it looks so lovely, that we change course and race in at 10 – 11 knots. The Routen Wheel in full tidal stream is truly spectacular! Allan, out timing wasn’t spot on, but our ferry landing was. In the marina our neighbour asks the harbourmaster if any more hookers are coming in. ?!? Yes, we did hear well. This weekend is the Galway Hooker Festival in Portaferry. Only there are only 2 hookers, due to yesterday’s bad weathe. We have a Tennent’s at Ireland’s smallest pub Dumigan and watch the series “Rome” on DVD.


Zondag 19 juni 2011
Met de fiets nemen we de ferry naar de overkant; Strangford. We fietsen naar Castle Ward en kijken over Audley Roads. Heel idyllisch. Het is een baai met daaromheen een kasteel, ruines van vergelijkbare bouwwerken en dat alles in een parkachtig groene omgeving. We zijn wel blij, dat we geen toegang hebben betaald voor de Castle Ward. Alles is dicht en veel paden afgesloten. Sunday carvery kunnen we hier niet vinden, maar wel een Irish sirloin steak. Ook lekker. Terug aan de kant van Portaferry fietsen we het lough in langs de waterkant en terug via de mountain road. Eigenlijk vinden we deze kant nog veel mooier en vonden we veel meer uitzichtpunten. Terug bij de marina zien we de twee hookers op het water. Eindelijk. En op de kade dansen kleine meisjes Ierse dansen en begint een band te spelen. Komt het festival toch nog een beetje op gang.

Deze week hebben we twee huiskamervragen. De eerste krijg je pas als we terug zijn de punten voor. De tweede telt gewoon mee voor de maand juni.


1. Voorspel het aantal zeemijlen dat wij gaan afleggen in deze trip rond de
    UK. We doelen op de afstand die onze gps aangeeft.
    Wie het dichtst bij zit, krijgt in de periode augustus 5 punten; nr 2
    4 punten etc. Wel in deze periode je antwoord insturen!
    Is dit een goed moment voor de joker?
    NB het gaat om zeemijlen (NM). 1 NM = 1,852 km.
2. In Strangford Lough staat een turbine in de kolk Routen Wheel waarmee elektriciteit wordt opgewekt. Hoeveel water stroomt per getij door de smalle doorgang van het lough naar binnen (of buiten)?
    a. 350.000.000 m3 (350 miljard liter)
    b. 100.000.000 m3 (100 miljard liter)
    c. 550.000.000 m3 (550 miljard liter)

We cycle from Strangford to Castle Ward. Audley Roads is really lovely. Back in Portaferry the loughshore road leads into the lough and on return we take the mountain road. This side offers more views down the lough. At last the two hookers are on the water and there is Irish dancing and a live band on the quay. So a festival after all.

Maandag 20 juni 2011

Omdat de marina van Portaferry geen faciliteiten heeft in de vorm van sanitair (alleen een portacabin die je niet eens open durft te doen), zoek ik daarvoor mijn heil elders. Gisterenochtend was de Sailing Club open, vandaag probeer ik het bij de Ferry Port Cafe. Na de koffie vertrekken we. En dat is geen minuut te vroeg. We redden het nog net naar buiten zonder al te veel tegenstroom. Buiten op zee staat de stroom nog naar het zuiden, dus het duurt even voordat we vaart lopen. Vooral omdat er nauwelijks wind is.

Gelukkig staat in de British Admiralty Pilot dat er meer stroom is vanaf 2 NM uit de kust en dat werkt. Na 2 maanden bijna alles gezeild te hebben, vinden we een dagje blakke zee helemaal niet erg. Bovendien is een korte-broeken-dag altijd welkom. We vissen en vangen niks en turen naar walvissen en reuzenhaaien. We zien gewone zeehonden en een tuimelaar. Vogels zijn er weer in overvloed. Met flinke stroom mee glijden we door Donaghadee Sound en daarna zijn we snel in Bangor. De haven wordt omsloten door de stad met veel kleurige Victoriaanse huizen. Het ziet er enig uit. En we komen precies om borreltijd aan. Wat een heerlijke dag.

On the last ebb we clear Strangford Lough and pick up the stream to Bangor. There is no wind. We look for whales or basking sharks. We see common seals, a purpoise and an abundance of birds. Bangor looks lovely.

Dinsdag 21 juni 2011

We klussen, houden huis en brengen de voorraden weer op stock. Met 6 tassen en een rugzak op de fiets. Dat wordt ernaast lopen! De krant staat vandaag bol van Rory McIlroy, wel 14 pagina’s over golf en de US Open. In de supermarkt ligt een soort receptieboek wat je kunt tekenen. Dat doe ik natuurlijk! Hij is een plaatselijke held, want hij komt uit Holywood, een plaatsje wat tegen Bangor aanligt. Bart fietst de hele stad door op zoek naar een nieuwe dieselleiding en komt terug met 3/8 inch. Helaas, wij hebben metrische maten: 8 mm. Is toch wat anders.

Maintenance and restock day. We get confused by the imperial and metric systems, so end up with an unusable fuel hose. In NI it is Rory Mc Ilroy-day!

Woensdag 22 juni 2011

Helaas is de euforie in NI van korte duur; er zijn hevige rellen geweest in oost-Belfast. Gelukkig merken wij het alleen aan de krantenartikelen. Na de schoonmaak van de boot, smeren we nog snel een nieuwe laklaag over het houtwerk in de achterkajuit. Ziet er weer spic and span uit. Köf kan komen! Bart monteert een nieuwe radarreflector en spoelt de vervuiling uit de dieselmotor. Een vies klusje, maar hoogst bevredigend. Ik repareer de vlag, die wat rafelig was geworden na de storm in Ardglass en de scheur in mijn spijkerbroek herstel ik met spinakertape en garen. Zo zijn we lekker bezig.

Op zoek naar Free Wifi belanden we in een mooie wijnbar met heerlijke banken en keuze uit 100 wijnen by the glass. Het leven is mooi. Bart blijkt weer wat werk te doen te hebben. Waarom gebeurt dat altijd als we ergens aan de drank zitten? Oh ja, dan loggen we in.

We prepare for new crew: our friend Köf. While searching for free Wifi we stumble on the Ava Wine café, with 100 wines by the glass and a beautiful décor.